Het café
Het café en zijn vaste klanten
Hoe de koffiehuis van een Franse immigrant uit 1858 naar de Avenida de Mayo verhuisde, schrijvers en kunstenaars in zijn kelder ontving en zijn vroege decoratie behield.
Zoek een beschikbare datum ↗Kort antwoord
Het café opende voor het eerst in 1858, gesticht door een Franse immigrant met de achternaam Touan en vernoemd naar een Parijs koffiehuis. In 1880 bereikte het zijn huidige blok en in 1898 kreeg het zijn deur aan de Avenida de Mayo. Van 1926 tot 1943 kwam een kunstenaarskring samen in de kelder, waar schrijvers, schilders en musici naartoe kwamen. Het behoudt zijn vroege decoratie en vandaag de dag treden jazz- en tangokunstenaars op in de kelder.
Een Parijse naam in Buenos Aires
Een Franse immigrant genaamd Touan opende het koffiehuis in 1858 en vernoemde het naar een café aan de Boulevard des Italiens in Parijs, een ontmoetingsplaats voor de culturele elite van die stad in de negentiende eeuw. De oorspronkelijke locatie lag op de hoek van Rivadavia en Esmeralda. Aan het einde van de eeuw kocht een andere Fransman, Celestino Curutchet, de zaak. De huidige verkopers noemen het het oudste café van Buenos Aires, dat is hun formulering; de bovenstaande data zijn wat het Engelstalige Wikipedia-artikel vermeldt.
Verhuizen en dan de avenue onder ogen zien
In 1880 verhuisde het café naar zijn huidige locatie, op grond die ooit werd ingenomen door een Schotse tempel, de Templo Escocés. De ingang lag aanvankelijk aan de Rivadavia-zijde van het blok. Daarna kwam de grote nieuwe avenue: de werkzaamheden begonnen in 1885 en deze opende in 1894. In 1898 opende het café een ingang aan de Avenida de Mayo en de architect Alejandro Christophersen herontwierp de gevel. De voorgevel die bezoekers fotograferen is dus jonger dan de zaak, en de zaak is ouder dan de straat waaraan zij nu bekend is.
La Peña, beneden
In 1926 werd in de kelder een kunstenaarskring genaamd La Peña opgericht, gewijd aan de bescherming van kunst en literatuur. Deze bleef bestaan tot de ontbinding in 1943. Tot de bezoekers behoorden de dichters Alfonsina Storni, Baldomero Fernández Moreno en Juana de Ibarbourou, de pianisten Arthur Rubinstein en Ricardo Viñes, de schrijvers Roberto Arlt en Jorge Luis Borges, de filosoof José Ortega y Gasset en de schilders Florencio Molina Campos en Benito Quinquela Martín. Een dergelijke lijst verklaart de wassen beelden en portretten die u vandaag in de vertrekken zult zien.
Wie kwamen er nog meer langs
In de loop der jaren voegt het Engelstalige Wikipedia-artikel politici toe zoals Lisandro de la Torre en Marcelo Torcuato de Alvear, de volksidolen Carlos Gardel en Juan Manuel Fangio, en internationale bezoekers waaronder Albert Einstein en Federico García Lorca. Beschouw deze als bezoeken en niet als residenties; de bronnen vermelden niet hoe vaak iemand kwam. Dat is echter genoeg om de zaal haar reputatie te geven. Niets daarvan zegt iets over de show van vanavond, die staat of valt met de artiesten die optreden. Het vertelt je alleen waarom mensen hier willen zitten.
Hoe de zalen er nu uitzien
Het café heeft de decoratie van zijn beginjaren bewaard. Verwacht donker hout, zuilen, tafels met marmeren blad en gekleurd glas boven je hoofd, met schilderijen die een groot deel van de muur bedekken. Er is een bibliotheek en achterin zijn voorzieningen voor biljart, domino en dobbelstenen. De kelder dient als podium voor jazz- en tangoartiesten en voor boek- en poëziewedstrijden. In je showbevestiging lees je waar je na aankomst naartoe moet. Het is een werkend koffiehuis, dus verwacht andere klanten en het gewone geluid daarvan rondom je bezoek.
Bezoeken zonder show
De zaal is open voor gewone klanten, en als de showkalender leeg blijft, is dit de voor de hand liggende troost. Ga overdag koffie drinken, bekijk het glas en de schilderijen en loop door naar achteren. Verwacht dat het druk is, want een plek met deze reputatie trekt veel bezoekers en er kan een wachtrij bij de deur staan. Het kost weinig tijd en alleen wat je bestelt. Deze gids regelt geen reserveringen voor het café en heeft geen band met de zaak.
Voor wie dit niet is
Als je niet houdt van plekken die weten dat ze beroemd zijn, kunnen de wassen beelden je wat veel worden. Sommige bezoekers geven de voorkeur aan een buurtbar zonder noemenswaardige geschiedenis en zonder iemand die foto's maakt. De show vraagt je ook de beperkingen van een historische zaal te accepteren: dit is geen modern theater gebouwd rond zichtlijnen. Wie een gepolijste productie met een grote cast wil, kan beter naar de grotere podia van de stad kijken. Kies dit café wanneer de zaal voor jou net zo belangrijk is als de muziek.
Bronnen