Kawiarnia
Kawiarnia i jej bywalcy
Jak założona w 1858 roku przez francuskiego imigranta kawiarnia trafiła na Avenida de Mayo, gościła pisarzy i artystów w swojej piwnicy i zachowała swój dawny wystrój.
Szukaj wolnego terminu ↗Szybka odpowiedź
Kawiarnia została otwarta po raz pierwszy w 1858 roku przez francuskiego imigranta o nazwisku Touan i nazwana na cześć paryskiej kawiarni. Na obecny kwartał trafiła w 1880 roku, a wejście od Avenida de Mayo zyskała w 1898 roku. W latach 1926–1943 w jej piwnicy spotykało się koło artystyczne, przyciągające pisarzy, malarzy i muzyków. Kawiarnia zachowała swój dawny wystrój, a dziś w piwnicy występują artyści jazzowi i tanga.
Paryska nazwa w Buenos Aires
Francuski imigrant o nazwisku Touan otworzył kawiarnię w 1858 roku i nazwał ją na cześć kawiarni przy Boulevard des Italiens w Paryżu, miejsca spotkań paryskiej elity kulturalnej w XIX wieku. Pierwotna siedziba znajdowała się na rogu Rivadavia i Esmeralda. Pod koniec stulecia interes kupił inny Francuz, Celestino Curutchet. Dzisiejsi sprzedawcy opisują ją jako najstarszą kawiarnię w Buenos Aires — to ich określenie; powyższe daty są takie, jakie podaje angielski artykuł Wikipedii.
Przeprowadzka i zwrot ku alei
W 1880 roku kawiarnia przeniosła się na obecne miejsce, na teren zajmowany niegdyś przez szkocką świątynię, Templo Escocés. Jej wejście znajdowało się początkowo od strony Rivadavia. Potem przyszła wielka nowa aleja: prace rozpoczęto w 1885 roku, a otwarto ją w 1894 roku. W 1898 roku kawiarnia otworzyła wejście od Avenida de Mayo, a architekt Alejandro Christophersen przeprojektował fasadę. Tak więc front, który fotografują odwiedzający, jest młodszy niż samo przedsięwzięcie, a przedsięwzięcie jest starsze niż ulica, z którą jest dziś kojarzone.
La Peña, na dole
W 1926 roku w piwnicy powstało koło artystyczne o nazwie La Peña, poświęcone ochronie sztuki i literatury. Działało aż do rozwiązania w 1943 roku. Jego bywalcami byli poeci Alfonsina Storni, Baldomero Fernández Moreno i Juana de Ibarbourou, pianiści Arthur Rubinstein i Ricardo Viñes, pisarze Roberto Arlt i Jorge Luis Borges, filozof José Ortega y Gasset oraz malarze Florencio Molina Campos i Benito Quinquela Martín. Taka lista wyjaśnia obecność woskowych figur i portretów, które dziś zobaczysz w salach.
Kto jeszcze tu bywał
Przez lata angielska Wikipedia wzbogaca artykuł o polityków takich jak Lisandro de la Torre i Marcelo Torcuato de Alvear, popularnych idoli Carlosa Gardela i Juana Manuela Fangio oraz międzynarodowych gości, w tym Alberta Einsteina i Federica Garcíę Lorkę. Traktuj te wizyty jako odwiedziny, a nie pobyty; źródła nie podają, jak często ktokolwiek tu bywał. To jednak wystarcza, by sala zyskała swoją reputację. Nic z tego nie mówi o dzisiejszym wieczorze, który stoi lub upada wraz z występującymi artystami. Mówi jedynie, dlaczego ludzie chcą tu siedzieć.
Jak sale wyglądają obecnie
Kawiarnia zachowała wystrój z wczesnych lat działalności. Czekaj na ciemne drewno, kolumny, stoliki z marmurowymi blatami i kolorowe szkło nad głową, a także obrazy pokrywające znaczną część ścian. Znajduje się tu biblioteka, a z tyłu pomieszczenia przeznaczone do bilarda, domina i gry w kości. Piwnica służy jako scena dla artystów jazzowych i tanga oraz dla konkursów książkowych i poetyckich. Potwierdzenie rezerwacji na występ to miejsce, w którym sprawdzisz, dokąd się udać po przybyciu. To działająca kawiarnia, więc licz się z innymi klientami i zwykłym gwarem towarzyszącym wizycie.
Wizyta bez występu
Sala jest otwarta dla zwykłych klientów, a jeśli kalendarz występów pozostaje pusty, to oczywiste pocieszenie. Wpadnij na kawę w ciągu dnia, obejrzyj szkło i obrazy, przejdź na tył. Licz się z tłumem, bo miejsce o takiej reputacji przyciąga mnóstwo gości, a przy drzwiach może być kolejka. Zajmuje to niewiele czasu i kosztuje tylko tyle, ile zamówisz. Ten przewodnik nie obsługuje rezerwacji w kawiarni i nie ma żadnego związku z tym lokalem.
Dla kogo to nie jest
Jeśli nie lubisz miejsc, które wiedzą, że są sławne, figury woskowe mogą ci się wydać nieco przesadne. Niektórzy goście wolą sąsiedzki bar bez historii i bez nikogo, kto robi zdjęcia. Występ wymaga też akceptacji ograniczeń zabytkowej sali: to nie nowoczesny teatr zbudowany wokół linii widzenia. Kto oczekuje dopracowanej produkcji z dużym zespołem, powinien rozejrzeć się po większych scenach miasta. Wybierz tę kawiarnię, gdy sala znaczy dla ciebie tyle samo co muzyka.
Źródła